افت اکسیژن آب های زمین/ موجودات آبزی در حال خفه شدن هستند_خبررسان

به گزارش خبررسان، ذخایر اکسیژن محلول در آب‌های سراسر جهان به شدت در حال افت است و دانشمندان می‌گویند که این یکی از بزرگترین خطرات برای سیستم حمایتاز حیات زمین است.

به نقل از اس‌ای، همانطور که اکسیژن حاضر در هوا برای موجوداتی همانند ما انسان‌ها حیاتی است، اکسیژن محلول در آب(DO) نیز برای اکوسیستم‌های آبی، چه آب شیرین و چه آب شور الزامی است.

اکنون مطابق مشاهدات انجام شده اکسیژن این اکوسیستم‌ها به طور قابل توجهی و به شدت در حال افت است و این در حالی است که میلیاردها نفر در دنیا برای تامین غذا و روزی به زیستگاه‌های دریایی و آب شیرین متکی می باشند.

اکنون گروهی از دانشمندان نظر می‌کنند که اکسیژن‌زدایی از آب به فهرست «هشدارهای سیاره‌ای» اضافه شود تا بشریت بتواند آن را برای نسل‌های آینده نگه داری و حراست کند.

تا بحال هشدارهای سیاره‌ای عبارت هستند از تغییرات آب و هوایی، اسیدی شدن اقیانوس‌ها، تخریب لایه ازن در لایه استراتوسفر، تداخل با چرخه‌های فسفر و نیتروژن جهانی، نرخ از دست رفتن تنوع زیستی، منفعت گیری بیشتر از حد از آب شیرین جهانی، تحول سیستم زمین، هواپخش‌ها و آلودگی شیمیایی.

گروهی از پژوهشگران به رهبری کوین رز بوم‌شناس آب شیرین از موسسه پلی تکنیک رنسلر(Rensselaer) در ایالات متحده دلواپس می باشند که این فهرست یکی از با اهمیت ترین محدودیت‌های زمین را نادیده می‌گیرد.

پژوهشگران می‌گویند: اکسیژن‌زدایی مشاهده شده در اکوسیستم‌های آب شیرین و شور زمین نشان دهنده یک فرآیند سیاره‌ای است که برای یکپارچگی سیستم‌های اکولوژیکی و اجتماعی زمین زیاد مهم است.

اکنون به حرف های پژوهشگران، اغاز‌های حساس اکسیژن و مرتبط با نرخ‌هایی قابل قیاس با دیگر فرآیندهای هشداری زمین در حال بازدید می باشند.

غلظت اکسیژن محلول در آب به دلایل مختلفی افت می‌یابد. به گفتن مثال، آب‌های گرم‌تر نمی توانند اکسیژن محلول بسیاری را در خود نگه دارند و با ادامه انتشار کردن گازهای گلخانه‌ای که دمای هوا و آب را بالاتر از میانگین طویل مدت خود افزایش خواهند داد، آب‌های سطحی کمتر می‌توانند این عنصر حیاتی را نگه داری کنند.

اکسیژن محلول نیز می‌تواند توسط آبزیان سریع تر از وقتی که توسط تولیدکنندگان اکوسیستم دریایی تشکیل شود، منفعت گیری و تخلیه شود. شکوفه‌های جلبکی و رشد باکتریایی ناشی از هجوم مواد آلی و مواد مغذی به شکل کودهای کشاورزی و خانگی، فاضلاب و زباله‌های صنعتی، به شدت اکسیژن محلول حاضر را جذب می‌کنند.

در بدترین موارد، اکسیژن به حدی افت می‌یابد که میکروب‌ها خفه خواهد شد و می‌میرند و زیاد تر گونه‌های بزرگ‌تر را با خود از بین می‌برند. جمعیت‌های میکروبی که به اکسیژن متکی نیستند، از مواد آلی مرده تغذیه می‌کنند و به تراکمی رشد می‌کنند که نور را افت می‌دهد و فتوسنتز را محدود می‌کند تا کل آب را در یک چرخه باطل و خفه‌کننده به نام اوتروفیکاسیون به دام بیاندازد.

اکسیژن‌زدایی در آب این چنین با افزایش اختلاف چگالی بین لایه‌ها در ستون آب انجام می‌شود. این افزایش را می‌توان به علت گرم شدن سریع آب‌های سطحی نسبت به آب‌های عمیق‌تر و ذوب یخ‌ها و افت شوری سطحی در اقیانوس‌ها نسبت داد.

هرچه آن لایه‌ها اشکار‌تر باشند، حرکت کمتری بین آنها به وجود می‌آید. این نوسانات چگالی به حرکت آب‌های سطحی اکسیژن‌دار به اعماق نیرو می‌دهد و بدون این فرآیند، تهویه در اعماق محیط‌های آبی متوقف می‌شود.

همه اینها بر اکوسیستم‌های آبی که تعداد بسیاری از گونه‌های ما برای غذا، آب، درآمد و رفاه خود به آنها متکی می باشند، صدمه داخل می‌کند.

پژوهشگران خواستار تلاشی هماهنگ و جهانی برای نظارت و تحقیق در رابطه اکسیژن‌زدایی آب‌های سیاره ما، همراه با کوششهای سیاستی برای جلوگیری از اکسیژن‌زدایی سریع و چالش‌های مرتبط با آن می باشند.

آنها می‌گویند: افت انتشار کردن گازهای گلخانه‌ای، روان‌آب مواد مغذی و ورودی کربن آلی، به گفتن مثال بارگیری فاضلاب خام، اکسیژن‌زدایی را کند یا به طور بالقوه معکوس می‌کند.

آنها می‌افزایند: گسترش چارچوب هشدارهای سیاره‌ای برای گنجاندن اکسیژن‌زدایی به گفتن یک خطر که نیاز به تمرکز دارد، به این کوششها پشتیبانی خواهد کرد.

این مقاله در مجله Nature Ecology & Evolution انتشار شده است.

منبع :


ایسنا