توسعه دیپلماسی علمی با آفریقا و بازتعریف استراتژی جذب دانشجویان بین‌المللی در دانشگاه علم و صنعت

توسعه دیپلماسی علمی با آفریقا و بازتعریف استراتژی جذب دانشجویان بین‌المللی در دانشگاه علم و صنعت

به گزارش خبررسان، در فضای پرانرژی مجتمع فرهنگی امام خمینی دانشگاه علم و صنعت ایران، مراسمی با هدف گرامیداشت روز بین‌المللی و تشریح افق‌های جدید همکاری‌های علمی فرا‌مرزی برگزار گردید. این گردهمایی که با حضور عباس قنبری باغستان معاون بورس و امور دانشجویان خارج، علی گزنی مشاور نظام‌های رتبه‌بندی، محمود مهرداد شکریه رئیس دانشگاه و جمعی از اعضای هیئت علمی و دانشجویان بین‌المللی شکل گرفت، صحنه‌ای برای تدوین جدیدی در روابط آموزشی ایران با جهان فراهم آورد.

محوریت اصلی سخنان قنبری باغستان بر لزوم فرا‌رفتن از رویکرد‌های یک‌جانبه در دیپلماسی علمی و متمرکز‌سازی بر قاره آفریقا به عنوان سرزمین فرصت‌های غنی و در حال ظهور قرار داشت. وی با استناد به آمار‌های پایگاه اسکوپوس، روند نزولی تولیدات علمی مشترک ایران با کشور‌های آفریقایی در سال‌های اخیر را نشان داد و این پدیده را نشانه‌ای از غفلت استراتژیک از ظرفیت‌های قاره‌ای نام‌گذاری کرد که جمعیت جوان، تشنه دانش و نیازمند مهارت‌های تخصصی در حوزه‌های مهندسی و هوش مصنوعی است.

در این باره، طرح‌های عملیاتی متعددی برای تقویت پیوند‌های آکادمیک تدوین شده است. برگزاری دوره‌های آموزشی مشترک، طراحی برنامه‌های بورسیه هدفمند و بررسی امکان تأسیس مراکز نوآوری و فناوری در خاک کشور‌های آفریقایی از جمله تدابیر پیشن‌هادی هستند. هم‌زمان، تسهیل فرا‌یند‌های اقامتی و اجرای طرح‌های حمایتی جامع برای دانشجویان مستعد بین‌المللی، به عنوان پیش‌نیاز‌های عملی برای تبدیل دانشگاه به مقصد ترجیحی مورد تأکید قرار گرفت.

تحلیل وضعیت فعلی نشان می‌دهد که ترکیب دیپلماسی علمی فعال با تسهیل زیرساخت‌های داخلی، تنها مسیر پیش رو نیست، بلکه یک ضرورت وجودی برای حفظ جایگاه در نظام‌های رتبه‌بندی جهانی محسوب می‌شود. دانشگاه علم و صنعت با درک این واقعیت، تلاش می‌کند تا فرا‌تر از یک مرکز آموزشی سنتی، به عنوان قطبی نوآور در سطح بین‌المللی شناخته شود و از تحولات جمعیتی و تکنولوژیک جهان بهره‌برداری بهینه کند.

در پایان مراسم، تقدیر از برگزیدگان حوزه بین‌الملل در سال‌های ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴، نمادین از اراده جدی برای ادامه این مسیر بود. این گام‌ها، نوید دهنده یافتن جدیدی در سیاست‌گذاری‌های بین‌المللی دانشگاه‌ها است که در آن مرز‌ها مانع تبادل دانش نیستند، بلکه پل‌هایی برای رشد مشترک و توسعه پایدار می‌سازند.