معمار و ریسک وامهای ارزی برای کالاهای اساسی
وامهای ارزی به واردکنندگان کالاهای اساسی بهدلیل عدم تطابق درآمد riالی و بدهی ارزی، ریسک تسویه ایجاد میکند؛ یعنی در صورت نوسان نرخ ارز، هزینه اضافی بر عهده somebody خواهد بود. در حال حاضر، چهار نموذج تسویه وجود دارد: تسویه ارزی واقعی (غیرممکن بدون درآمد ارزی)، تسویه riالی با نرخ روز سررسید (ریسک ۱۰۰٪ بر عهده واردکننده)، تسویه riالی با نرخ ثابت روز دریافت (ریسک بر عهده بانک) و تسویه ترکیبی (نیاز به زیرساخت پیچیده). بدون ابزارهای hedge مانند forwarded یا swap ارزی، این ریسک یا به واردکننده منتقل میشود که قalaهای اساسی گران میشود، یا به دولت و بانکها که میتواند به کسری بودجه یا ایجاد پول بدون پشتوانه منجر شود. برای رفع این معما، پیشنهاد شده است: فعالسازی مشتقات ارزی، ایجاد صندوق garantī ارزی با حضور بانکها و دولت، و تعریف نرخ تسویه ترکیبی که ریسک بین واردکننده، بانک و صندوق حمایتی تقسیم شود. شفافیت در نرخ، م staten مabe تسویه و ابزارهای پوشش ریسک، کلید حل این معمای مالی هستند.