دست در جیب کارگر برای جبران ناترازی؟!_خبررسان

به گزارش تجارت نیوز، حسین حبیبی، فعال کارگری و دبیر کانون هماهنگی شوراهای اسلامی کار استان تهران، او گفت: زندگی کارگران این روزها با چالش‌های بزرگی مواجه است که هر روز بر شدت آن افزوده می‌شود. در حالی که هزینه‌های زندگی به شکلی تصاعدی افزایش یافته، درآمد و حقوق کارگران هم چنان در همان سطح پایین و ناکافی باقی مانده است.

او گفت: یکی از با اهمیت ترین مشکلات، افزایش دیدنی قیمت کالاهای اساسی همانند برنج، گوشت، میوه، حبوبات، لبنیات، نان و دارو است. این افزایش‌ها به طوری است که تعداد بسیاری از خانواده‌های کارگری دیگر توان فراهم نیازهای اولیه خود را ندارند.

حبیبی او گفت: هم‌زمان با این حالت، هزینه‌های خدماتی همانند آب، برق و گاز نیز سر به فلک کشیده است. به طور مثال، ما مجموعاً ۱۳ نفر، در یک آپارتمان سه‌واحدی زندگی می‌کنیم. پیش از جنگ ۱۲ روزه، قبض آب برای دوره مصرف ۳۱ روزه بیشتر از ۵ میلیون تومان آمده می بود. برای این رقم غیرمنطقی، قبض را پرداخت نکردیم و تصمیم گرفتیم برای اعتراض عمل کنیم. اما درست همان موقع، جنگ ۱۲ روزه اغاز شد.

این فعال کارگری او گفت: سپس از آخر جنگ، قبض تازه با دوره مصرف ۳۸ روزه برایمان صادر شد که مبلغ آن بیشتر از ۹ میلیون تومان می بود. مجدداً اعتراض کردیم. مأموران شرکت آب آمدند و بازدید کردند و انها گفتند که ما جزو ۵ درصد «بدمصرف‌ها» هستیم. ما توضیح دادیم که مصرف‌مان هیچ تغییری نکرده، اما انها گفتند شما دستشویی فرنگی دارید، احتمالا وسواسی هستید یا در مصرف آب دچار هدررفت هستی!

حبیبی اضافه کرد: نه وسواس داریم و نه هدررفت آب. حتی اشکار شد که همه این فرضیات آن‌ها بی‌مبنا بوده است. با این حال، نه تنها مبلغ ۹ میلیون تومان را کم نکردند، بلکه چند روز پیش پیامکی دریافت کردیم مبنی بر این که برای دوره ۷۱ روزه، قبضی بیشتر از ۱۰ میلیون تومان صادر شده است. به عبارتی دیگر، برای این سه دوره در کل ۱۰ میلیون تومان پول آب آمده است. اگر این اعداد را کنار هم بگذارید، درواقع برای ۳۳ روز بعدی فقط مقداری بیشتر از ۱ میلیون تومان محاسبه شده! بالاخره کدام عدد واقعی است؟ این‌ عدم تناسب در قبض آب ما، مشخص می کند بدمصرف بودنِ ساختمان ما از مبنا نادرست است.

دبیر کانون هماهنگی شوراهای اسلامی کار استان تهران او گفت: هزینه‌ی سیاستهای غلط را مردم باید بدهند. چرا برای ناترازی دست در جیبِ منِ کارگر می‌کنند؟ این شرایط دشوار، زندگی کارگران را به شدت تحت تأثیر قرار داده و آن‌ها را در حالت ناپایداری قرار داده است که در آن پرداخت هزینه‌های زندگی روزمره به یک معضل بزرگ تبدیل شده است. در عین حال، سیاست‌های نادرست و برخوردهای ناعادلانه، علتشده است که کارگران به جای پشتیبانی، متهم به سوء مصرف یا بی‌انضباطی در مصرف منبع های شوند و جریمه‌های سنگین بر دوش آن‌ها تحمیل شود.

حبیبی او گفت: کارگران با مجموعه‌ای از مشکلاتِ اساسی روبه رو می باشند، که عملا امکانِ زندگی را از آن‌ها گرفته. در این شرایط، کارگران فقط زنده می باشند و زندگی نمی‌کنند. از طرفی دیگر اوضاع روابط کار اصلا خوب نیست و مشکل همیشگیِ کارگران که با اهمیت ترینِ آن نبوده است امنیت شغلی است، هم چنان پابرجاست.

او همین طور گفت: در رابطه با مطرح ساماندهی کارکنان دولت نیز با وجود این که نوشته حذف پیمانکاران در قالب این مصوبه سال‌ها نقل شده، تا این مدت امیدی به نتیجه رسیدن آن وجود ندارد. ما حتی نگرانیم در نهایت طرحی مصوب شود که اثری روی حل اساسیِ مشکلات کارگران پیمانکاری نداشته باشد.

حبیبی او گفت: این چنین وضعیتی نه تنها به بحران اقتصادی دامن می‌زند، بلکه می‌تواند تبعات اجتماعی جدی از جمله افزایش نارضایتی‌ها، اعتراضات و حتی بی‌ثباتی‌های اجتماعی را به جستوجو داشته باشد. برای نگه داری اسایش و پایداری جامعه، الزامی است که مسئولان به مشکلات واقعی کارگران دقت کنند، حقوق و دستمزدها را با هزینه‌های زندگی تطبیق دهند و سیاست‌هایی عادلانه‌تر برای مدیریت منبع های و خدمات عمومی اتخاذ کنند.

منبع: ایلنا