زنان مبتلا به پارکینسون با خطر بالاتری نسبت به آلزایمر مواجه هستند

به گزارش خبرنگار خبررسان به نقل از هلث دی نیوز، تحقیقات نشان می‌دهد که زنان مبتلا به پارکینسون، سطوح بالاتری از پلاک‌های بتا آمیلوئید را در مغز خود دارند که به عنوان یکی از نشانه‌های اصلی بیماری آلزایمر شناخته می‌شود.

دکتر «اریکا درایور-دانکلی»، متخصص مغز و اعصاب در کلینیک مایو در فینیکس و محقق ارشد این مطالعه، اظهار داشت: «این نتایج حاکی از آن است که زنان ممکن است در برابر آسیب‌های ناشی از آمیلوئید در بیماری پارکینسون آسیب‌پذیری بیشتری داشته باشند، که الگوهایی مشابه با افرادی که به آلزایمر مبتلا هستند را نشان می‌دهد و در آن‌ها تشخیص بالینی و تأیید پاتولوژیک صورت گرفته است.»

بیماری‌های پارکینسون و آلزایمر در میان سالمندان به‌طور همزمان وجود دارند، اما هنوز مشخص نیست که آیا تفاوت‌های جنسی بر نحوه تأثیرگذاری این دو بیماری بر مغز افراد تأثیر دارد یا خیر.

برای بررسی این تفاوت‌ها، محققان اطلاعات ۲۳۰ فردی که در کالبدشکافی آن‌ها ابتلا به پارکینسون تأیید شده بود را مورد تحلیل قرار دادند.

نتایج به‌دست‌آمده نشان داد که زنان، حتی با در نظر گرفتن عواملی چون سن و ژنتیک، بیش از دو برابر مردان احتمال دارد که سطوح بالای پلاک‌های آمیلوئید در مغز خود داشته باشند.

به‌طور کلی، بیش از نیمی از زنان (۵۷٪) در مقایسه با مردان (۴۰٪) دارای بار بالایی از پلاک بودند.

با این وجود، علی‌رغم وجود سطوح بالای پلاک‌های آمیلوئید، هیچ تفاوت معنی‌داری در میزان ابتلا به زوال عقل آلزایمر یا عملکرد در آزمایش‌های شناختی بین مردان و زنان مشاهده نشد.

درایور-دانکلی افزود: «مردان و زنان مبتلا به پارکینسون نتایج مشابهی در زوال عقل آلزایمر و آزمون‌های شناختی داشتند. اما زنان در مقایسه با مردان، بار بیشتری از پلاک آمیلوئید را نشان دادند.»

محققان به این نکته اشاره کردند که مطالعات پیشین، این نوع تغییرات مغزی را به اختلالات بیشتری در زنان مبتلا به آلزایمر نسبت داده‌اند، نه پارکینسون، که نشان‌دهنده وجود سؤالات بیشتری است که باید پاسخ داده شوند.

درایور-دانکلی همچنین گفت: «شدت بالاتر آسیب‌شناسی پلاک آمیلوئید در زنان باید تأثیری بر شروع و شدت اختلالات شناختی داشته باشد، اما مطالعه ما نتوانست این موضوع را تأیید کند.»

او افزود: «یافته‌های ما نیاز به تحقیقات بیشتر در زمینه تفاوت‌های جنسیتی در بیماری پارکینسون و آسیب‌شناسی مرتبط با آلزایمر را نمایان می‌سازد. گام بعدی مهم، تأیید این نتایج در مطالعات بالینی-پاتولوژیک با مقیاس بزرگ‌تر و درک بهتری از مکانیسم‌های زیستی است که ممکن است این تفاوت‌ها را توضیح دهد.»