نقد اربابان جهان؛ ساقط شدن هی‌من در غبار کلیشه‌ها

فیلم «اربابان جهان» (Masters of the Universe) این بار مخاطب خود را گم کرده است. انگار حتی شش نویسنده‌ای که پشت این فیلمنامه نشسته‌اند، نمی‌دانند دقیقاً برای چه قشری این اثر را ساخته‌اند. آیا قرار است بزرگسالانی را که در دهه ۸۰ با کمیک‌ها و عروسک‌های هی‌من بزرگ شده‌اند، نوستالژی‌زده کند؟ یا نسل جدیدی را که هی‌من را به میم تبدیل کرده‌اند و در کامنت‌ها از آن استفاده می‌کنند، سرگرم نماید؟ پس از طوفان «باربی»، کمپانی «متل» (Mattel) که می‌خواهد از این موج سوار شود، تصمیم گرفت تا یکی دیگر از مالکیت‌هایش را به سینما بیاورد و امسال نوبت به «اربابان جهان» رسید. با حضور نیکلاس گالیتزاینی که بدنی شبیه به جان سینا دارد و جرد لتو که حتی بدون نشان دادن چهره‌اش، حضورش تهی‌کننده و شوم است، ما به سیاره «اترنیا» بازگردانده می‌شویم؛ جایی که ببرها سخن می‌گویند، اسکلت‌ها بر تخت می‌نشینند و پسری به نام آدام برای پس گرفتن تاج و تختش می‌جنگد. در این نقد، به این می‌پردازیم که چگونه پتانسیل عظیم دنیاسازی این فیلم توسط نویسندگان به هدر رفته است.

هشدار! در ادامه نقد فیلم «اربابان جهان» با اسپویل کامل داستان مواجه خواهید شد

بازگشت پرطمطراق به اترنیا

این اثر، دومین اقتباس زنده از دنیای هی‌من است؛ اقتباسی که در سال ۱۹۸۷ با بازی دولف لاندگرن و با کیفیتی پایین و حال و هوای کمدی-پوچ، نام خود را در تاریخ سینمای فاجعه ثبت کرد. اما نسخه ۲۰۲۶ قصد ندارد برای هیچ چیز جاودانه شود، چه رسد به خاطرات خوش.

اگر بی‌اطلاع از جزئیات دنیای هی‌من هستید، می‌توانید این فیلم را ترکیبی از «کونان بربر» و «جنگ ستارگان» تصور کنید؛ جایی که خیر و شر با شمشیر و لیزر به نبرد می‌پردازند. قهرمان داستان، هی‌من یا همان آدام (که کودکی‌اش را آرتی ویلکینسون-هنت ایفا می‌کند)، پسر شاه رندور و ملکه مارلینا است که سرنوشتش مقدر شده روزی پادشاه اِترنوس بر سیاره اترنیا باشد. این سرزمین توسط جادوگر در قلعه «گری‌اسکال» محافظت می‌شود. اما اسکلتور (جرد لتو) با ارتشش قلعه را تسخیر می‌کند و آدام را مجبور به فرار می‌سازد. آدام به زمین می‌رسد و ۱۵ سال را در آنجا می‌گذراند، جایی که هنوز هم نتوانسته از صحبت درباره شمشیر قدرتش دست بردارد.

آدام جوان (با بازی نیکلاس گالیتزاین) در زمین زندگی سختی دارد و شیفتگی‌اش به شمشیر، شغلش را به خطر می‌اندازد. وقتی بالاخره شمشیر را پیدا می‌کند، هم دوستانی مانند تیلا (کامیلا مندز) و هم دشمنانی هیولایی را به سمت خود می‌کشد. او به اترنیا بازمی‌گردد و به گروه مقاومت می‌پیوندد تا با کمک شمشیر، سرزمینش را از چنگ اسکلتور نجات دهد.

داستان فیلم به شدت ساده و کلیشه‌ای است: قهرمانی که ابتدا نالایق است، اما با کمک دوستانش قدرتش را کشف کرده و به جنگ با ظالم می‌رود. مشکل اصلی همین‌جا آغاز می‌شود؛ نویسندگان نتوانسته‌اند از کلیشه‌های رایج فراتر روند. دنیای «اربابان جهان» ذاتاً مضحک و بی‌منطق است. نویسندگان می‌توانستند این جنبه کمدی و مسخره بودن IP (مالکیت فکری) را بپذیرند و با شوخی و تمسخر آن را پیش ببرند.

برای مثال، نام‌هایی مانند «هی‌من»، «فیستو»، «رم‌من» و «رباتو» ذاتاً خنده‌دار هستند. به جای اینکه فیلم روی این نام‌های مسخره مانور دهد، سعی می‌کند با منطق‌سازی‌های ضعیف توضیح دهد که چرا آدام بچه‌ها را با این نام‌ها صدا می‌زند. به جای ماجراجویی‌های دیوانه‌وار هی‌من، فیلم به یک سفر قهرمانانه خشک و خالی تبدیل شده که آخرش هم می‌خواهد پیام دوستی و شجاعت بدهد. نویسندگان فراموش کرده‌اند که این فیلم قرار نیست مثل «باربی» مانیفست اجتماعی بدهد.

آن‌ها باید از فیلم «ماینکرفت» الگوبرداری می‌کردند؛ فیلمی که بدون نیاز به پیش‌زمینه عمیق برای شخصیت استیو، صرفاً با دیالوگ‌های بامزه جک بلک توانست مخاطب را منفجر کند. اما «اربابان جهان» برخلاف تبلیغات گسترده‌اش که روی میم‌های هی‌من مانور می‌داد، در خود فیلم هیچ شوخی و سبک و سری ندارد و بیش از حد ج sérieux (جدی) به itself می‌گیرد.

برخلاف نسخه ۱۹۸۷، این فیلم با بودجه سنگین آمازون، فرصت بیشتری برای نمایش دنیای رنگارنگ اترنیا داشت. دکورها و جلوه‌های ویژه کیفیت بالایی دارند و فرصتی عالی برای نمایش خلاقیت‌های دیوانه‌وار این دنیای بی‌منطق بودند. اما این فرصت نیز هدر رفته است. فیلم با امیدهای بزرگ به سبک «نگهبانان کهکشان» یا «ثور: رگناروک» شروع می‌شود، اما به محض ورود به زمین، ریتم افت می‌کند. در اترنیا نیز فیلمنامه بین تعقیب و گریزهای طولانی و دیالوگ‌های بی‌فایده در نوسان است. تلاش بازیگران برای زنده کردن دیالوگ‌ها، ناکارآمد است.

بخش اکشن فیلم، که بخش عمده‌ای از آن واقعی و با بدلکاران حرفه‌ای فیلمبرداری شده، و حتی بخش‌های CGI، از کیفیت بالایی برخوردارند. از نظر بصری، فیلم هویتی مستقل دارد و با وجود الهام از فیلم‌های جیمز گان، رنگ و لعاب بیشتری نسبت به بسیاری از فیلم‌های بودجه‌بزرگ امروزی دارد. تراویس نایت، کارگردان، که با «بامبلبی» توانسته بود کیفیت خوبی ارائه دهد، در اینجا نیز کارگردانی ماهرانه‌ای دارد، اما وقتی تعداد نویسندگان به شش نفر می‌رسد، کارگردان چاره‌ای جز اجرا کردن سناریوی شکست‌خورده ندارد.

بازیگران نیز سرنوشت مشابهی دارند. نیکلاس گالیتزاین، که پیش‌تر در نقش‌های عاشقانه شناخته شده بود، حالا در نقش هی‌من بدنی هیکلی و چهره‌ای بامزه دارد و نشان می‌دهد که می‌تواند در ژانرهای مختلف بازی کند. کامیلا مندز نیز در نقش تیلا، قهرمانی اکشن و جذاب است، اما متاسفانه فیلمنامه فرصت درخشش بیشتری به او نمی‌دهد و او را در سایه رابطه پدر و دختریش (با بازی ادریس البا) نگه می‌دارد.

اما ستاره بی‌چون‌وهزار فیلم، جرد لتو است. او که ۲ ساعت و ۲۰ دقیقه را زیر گریم سنگین می‌گذراند، هر صحنه‌ای را که در آن حضور دارد، متعلق به خودش می‌کند. برخلاف ادریس البا که دیالوگ‌ها را با بی‌حوصلگی می‌گوید، لتو با اداها و لحن‌های غیرمنتظره‌اش، حتی ضعیف‌ترین جمله‌ها را به لحظاتی فراموش‌نشدنی تبدیل می‌کند. اجرای لتو، بدون شک بهترین اجرای سال و کل فیلم است.

متاسفانه موسیقی متن، نقطه ضعف بزرگ فیلم است. موسیقی به جای هماهنگی با تصویر، با آن در تضاد است و احساس صحنه‌ها را خراب می‌کند. استفاده از ترانه‌های دهه ۸۰ و تم‌های گیتار، بدون هماهنگی با فضای فیلم انجام شده و فرصت استفاده از موسیقی پاور متال دهه ۸۰ (مثل گروه Manowar) که با حال و هوای هی‌من سازگار بود، از دست رفته است.

فیلم «اربابان جهان» هرگز قرار نبود تکرار موفقیت «باربی» باشد. کمپانی متل می‌داند که پدیده‌ای مانند سال ۲۰۲۳ تکرار نخواهد شد، اما تلاش کرد غیرممکن را ممکن سازد: خلق فیلمی که هم نوستالژی‌زده کند و هم برای نسل جدید جذاب باشد. اما این فیلم ثابت کرد که این کار بسیار دشوارتر از آن است که تصور می‌شد. اقتباس ۱۹۸۷ حداقل به خاطر لحظات مسخره‌اش در تاریخ سینمای Cult ماندگار شد، اما نسخه ۲۰۲۶، احتمالاً در حافظه‌ها باقی نخواهد ماند.

شناسنامه فیلم «اربابان جهان» (Masters of the Universe)

کارگردان: تراویس نایت
نویسنده: کریس باتلر، آرون نی، آدام نی، دیوید کالاهام، الکس لیتوک، مایکل فینچ
بازیگران: نیکلاس گالیتزاین، کامیلا مندز، آلیسون بری، جرد لتو، ادریس البا
محصول: ۲۰۲۶، ایالات متحده
امتیاز IMDb: ۶.۷ از ۱۰
امتیاز راتن تومیتوز: ۶۷٪
خلاصه داستان: آدام، شاهزاده اترنیا، پس از تسخیر قلعه گری‌اسکال توسط اسکلتور، به زمین فرار می‌کند. پانزده سال بعد، او شمشیر قدرت خود را یافته و به اترنیا بازمی‌گردد تا با کمک دوستان قدیمی و نیروهای مقاومت، سرزمینش را از دست اسکلتور نجات دهد.

نقد فیلم «اربابان جهان» دیدگاه شخصی نویسنده است و لزوماً نقطه نظر خبررسان نیست.

منبع: خبررسان

نوشته نقد فیلم «اربابان جهان»؛ ساقط شدن هی‌من در غبار کلیشه‌ها اولین بار در خبررسان پدیدار شد.