جشنواره فیلم کوتاه تهران با چالش‌های محتوایی و اجرایی به پایان رسید

چهل‌وسومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران پس از پنج روز به پایان رسید. این رویداد فرصت بررسی وضعیت سینمای کوتاه ایران را فراهم کرد، اما بازتاب بحران‌های اجتماعی، سیاسی و زیست‌محیطی در آثار کم‌رنگ بود.

جنگ و پیامد‌های روانی آن، اعتراضات، تحریم‌ها و کمبود آب موضوعاتی هستند که زندگی مردم را تحت تأثیر قرار داده‌اند، اما در بخش قابل توجه‌ی از فیلم‌ها حضور مستقیم یا غیر‌مستقیم نیافتند. داوران FESTIVAL از تکرار الگو‌های روایی شبیه سریال‌ها به جای ایده‌های جسورانه فیلم کوتاه انتقاد کردند.

آرمان فیاض، از داوران بخش داستانی، بیان کرد فیلمسازان درگیر کلیشه‌هایی شده‌اند که ربطی به فیلم کوتاه ندارند و بیش‌تر به دغدغه سریال‌سازی شبیه است. این مسئله ناشی از تأثیر پلتفرم‌ها و سریال‌های ضعیف است.

پرسش دیگری درباره فاصله‌گیری فیلمسازان از جشنواره‌های داخلی پیش آمده است. دبیر جشنواره بهروز شعیبی اشاره کرد برخی فیلمسازان آثار خود را برای جشنواره‌های داخلی ارسال نمی‌کنند و مسیر‌های دیگر را ترجیح می‌دهند.

سهم قابل توجه تولیدات انجمن سینمای جوانان در جوایز اصلی، بحث‌هایی درباره سازوکار حمایت و ارزیابی آثار را برانگیخت. حمایت نهادی ضروری است، اما باید در کنار ایجاد فرصت برای صدا‌های متفاوت و تجربه‌های تازه قرار گیرد.

از نظر اجرایی، صف‌های طولانی غذا، محدودیت دسترسی به امکانات پذیرایی و مسائل نظافت محل برگزاری مورد انتقاد قرار گرفت. این موارد بخشی از استاندارد‌های برگزاری رویداد حرفه‌ای هستند که با برنامه‌ریزی بهتر باید حل شوند.