نیمی از سرمایه‌ی راه‌ها در قیر پلیمری گم می‌شود؛ ۲۵ درصد جاده‌ها همچنان پوسیده

نیمی از سرمایه‌ی راه‌ها در قیر پلیمری گم می‌شود؛ ۲۵ درصد جاده‌ها همچنان پوسیده

به گزارش خبررسان، حسن جهانیان، معاون راهداری سازمان راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای، در نشستی تخصصی پرده از آمار‌های نگران‌کننده برداشت یک‌چهارم شبکه جاده‌ای کشور در طیف خرابی‌های جزئی تا جدی غرق شده است. با این حال، وی بلافاصله تکمیل کرد که در سال جاری تمام نقاط بحرانی شناسایی‌شده، از میان رفته‌اند.

قیر، آن عنصر پنهان که سی‌درصد بهای تولید آسفالت را به خود می‌گیرد، اکنون در کانون سیاست‌گذاری‌هاست.LOBALAN تأکید کرد که بدون ارتقای کیفیت این ماده، حتا با بهترین سنگ‌ها و پیشرفته‌ترین ماشین‌آلات، سطح جاده پایدار نخواهد ماند. در قانون بودجه ۱۴۰۵، سهم قیر‌های پلیمری تا سقف ده‌درصد ظرفیت کل مجاز شده؛ شرط آن‌که تولیدکننده گواهینامه صلاحیت از مرکز تحقیقات را در دست داشته باشد.

چند کارخانه موفق شده‌اند این مدارک را کسب کنند و ابلاغیه‌ای هم برای ادارات کل استان‌ها صادر شده است. قرارداد‌ها بسته شده، پروژه‌های پیش‌نهاد در چند استان راه‌اندازی شده و بازخورد‌ها مثبت توصیف می‌شود. اماLOBALAN با صریحیت یادآور شد برای هر جاده‌ای لزومی ندارد. مصرف باید بر پایه مطالعات فنی و تحلیل اقتصادی هر پروژه تعیین گردد، زیرا بهای این قیر‌ها از معمولی‌ها فرا‌تر است و منابع ملی باید بهینه هزینه شوند.

محدودیت بودجه، دست‌های نگهداری را بسته نگه داشته است. عملیات لکه‌گیری و روکش‌های حفاظتی، اگرچه شرایط را کنترل می‌کنند، اما عمر سه‌ساله‌ای دارند و جایگزین باز‌سازی بنیادین نیستند.LOBALAN عددی استراتژیک نام برد برای نگهداری ایده‌آل شبکه، پانصد هزار می‌لیارد تومان اعتبار ضروری است، در حالی که خسارت‌های تجمع‌یافته به سیصد و پنجاه هزار می‌لیارد تومان رسیده است. این شکاف مالی، چالش اصلی آتی است.

استفاده هوشمندانه از قیر پلیمری در نقاط بحرانی، می‌تواند عمر مفید آسفالت را چندان افزایش دهد که هزینه‌ی اضافه، در درازمدت به صرفه تبدیل شود. تجربه‌های اولیه در استان‌های، پتانسیل کاهش رویداد‌های چروک و لوله‌کشی را نشان داده است. برنامه‌ریزی دقیق و اولویت‌بندی فنی، کلید عبور از مدیریت بحرانی به مدیریت پیشگیرانه است.

سازمان راهداری با تکیه بر داده‌های می‌دانی و ظرفیت تولید داخلی، در حال تدوین نقشه راهی است که مصرف قیر‌های اصلاح‌شده را با اولویت‌های اصلاحی هم‌سو کند. هدف نهایی، تبدیل شبکه جاده‌ای به زیرساختی است که نه تنها ایمن باشد، بلکه بار اقتصادی نگهداری را در افق ده‌ساله قابل پیش‌بینی و کنترل سازد.