پیداهای جدید: توزیع پیاده‌روی در طول روز کنترل قند خون را در افراد اضافه‌وزن بهبود می‌بخشد

پیداهای جدید: توزیع پیاده‌روی در طول روز کنترل قند خون را در افراد اضافه‌وزن بهبود می‌بخشد

به گزارش خبررسان، نتایج یک مطالعه علمی تازه نشان می‌دهد که تقسیم فعالیت بدنی به بخش‌های کوتاه در طول روز، اثربخشی قابل‌توجه‌ی در مدیریت قند خون افراد دارای اضافه وزن و چاقی دارد. این پژوهش که توسط محققان مرکز ملی تحقیقات علمی فرا‌نسه انجام شده، دیدگاه‌های سنتی در مورد نحوه انجام ورزش را به چالش می‌کشد.

بر اساس یافته‌های این آزمایش، سی نفر از بزرگسالان بی‌تحرک که بیش از شش ساعت روزانه می‌نشستند، در دو گروه متمایز قرار گرفتند. هر دو گروه به مدت پنج روز در هفته و به ده شش هفته، چهل و پنج دقیقه با سرعت متوسط پیاده‌روی کردند. تفاوت در نحوه توزیع این زمان بود یک گروه تمام مدت را به صورت پیوسته طی کرد، در حالی که گروه دیگر فعالیت خود را به قطع‌های کوتاه تقسیم کرد تا نشستن طولانی‌مدت را قطع نماید.

مشارکت‌کنندگان در گروه پیاده‌روی متقطع، دستور داشتند روزانه ده بار وقفه حرکتی ایجاد کنند، با فاصله‌های زمانی بین نیم تا دو ساعت. نتایج پس از اتمام دوره نشان داد که این افراد کنترل بهتری بر سطح قند خون داشتند، زمان بیش‌تری در محدوده هدف باقی ماندند و نوسانات گلوکز در طول روز به شدت کاهش یافت.

اودری برگوگنان، رهبر تیم تحقیقاتی، در توضیح مکانیزم این پدیده بیان کرد وقفه‌های مکرر بی‌تحرکی، جریان خونی را تقویت کرده و انتقال گلوکز به سمت ماهیچه‌ها را تسریع می‌کند. در روز‌های اول، این حرکات مکرر توانایی بافت‌های عضلانی را برای جذب و متابولیسم قند خون تحریک می‌سازد. او التأکید کرد که به جای تکیه صرف بر یک جلسه ورزشی طولانی، وقفه‌دهی منظم به نشستن مزایای بیش‌تری برای تنظیم قند خون دارد، به ویژه در افرادی که در معرض خطر دیابت نوع دوم قرار دارند.

مطالعات پیشین هم‌چنین تأیید کرده‌اند که وقفه دادن به رفتار بی‌تحرک، عوارض متابولیک ناشی از نشستن طولانی را به شدت کاهش می‌دهد. این الگو نه تنها حساسیت انسولین را بهبود می‌بخشد، بلکه از انباشت چربی در ناحیه شکمی نیز پیشگیری می‌کند که عامل ریسک اصلی سندرم متابولیک محسوب می‌شود.

با وجود نتایج مشوق، محققان به ضرورت انجام تحقیقات گسترده‌تر با حجم نمونه بزرگ‌تر و دوره پیگیری طولانی‌تر اشاره کردند. آن‌ها معتقدند که برای تبدیل این یافته‌ها به توصیه‌های بالینی قطعی، نیاز به شواهد قوی‌تر در جمعیت‌های متنوع وجود دارد.