جشن مستقل مستند ایران رونق گرفت؛ اسحاقی: مستندسازان پیش از بحران بر حقیقت نور می‌تابانند

جشن مستقل مستند ایران رونق گرفت؛ اسحاقی: مستندسازان پیش از بحران بر حقیقت نور می‌تابانند

به گزارش خبررسان، فضای موزه سینما در روز پنجشنبه ۲۸ آبان شاهد آغازی متفاوت برای چهاردهمین جشن مستقل سینمای مستند ایران بود که با تجلیل از دو پیشکسوت نام‌آشنای این مرز و بوم، محمدهسین حق‌گو و منوچهر مشیری، رونق گرفت. محمدرضا فرزام بر تدارک مراسم سلطنت کرد و آرش اسحاقی، رئیس جشن، با تمرکز بر چهار واژه‌ی کلیدی چهاردهمین، جشن، مستقل و سینما هویت این رویداد را بازتعریف کرد.

اسحاقی در سخنانش مرز باریک میان ثبت و سند را در سینمای مستند آشکار ساخت فیلمساز مستند پیش از وقوع حادثه به صحنه می‌رسد و واقعیت را می‌بیند، در حالی که ثبت‌کنندگان پس از رخداد خود را به مکان می‌رسانند. وی با لحنی پرسش‌گر افزود اگر سیاست‌گذاران می‌دانستند مستندسازان پیش از بحران بر واقعیت‌ها نور می‌تابانند، پس از وقوع بلایا برای تولید فیلم بخشنامه صادر نمی‌کردند. این نگاه، مستند‌سازی را از وظیفه‌ی ساده‌ی ثبت‌گری به مسئولیتی سنگین برای آگاهی‌بخشی ارتقا می‌دهد.

لحظه‌ی اوج مراسم، وقتی بود که اسحاقی با صراحت اعلام کرد ما سیاه‌نمایی می‌کنیم؛ این پیشه و وظیفه ماست. باید سیاهی‌ها را نشان دهیم تا تاریک‌اندیشانی که به ویرانی وطن تن داده‌اند، آسوده نخوابند. این بیانیه، ماهیت مبارزاتینه‌ی سینمای مستقل را به تصویر کشید و سالن را به سکوتی پر از معنای تبدیل کرد. وی همچنین بر واژه‌ی ایران در نام جشن تأکید ورزید و ادعا کرد که هیچ گروه‌ی از سینماگران دلبستگی‌ی فیلمسازان مستند به این خاک را ندارد.

پرده از پوس‌تر جشن برداشته شد و نشان جدید رویداد با حضور زینب تبریزی و آزاده موسوی رونمایی گردید. در بخش تجلیل‌ها، محمدهسین حق‌گو، تهیه‌کننده‌ی پیشکسوت، از طریق ویدیویی و در حضور علیرضا دهقان و هادی معصوم‌دوست تقدیر شد. حق‌گو که بخش عمده‌ی فعالیت رسمی‌اش در سازمان‌های دولتی به سینمای داستانی می‌گذشت، اعتراف کرد هرگاه از مسئولیت‌های اداری فاصله می‌گرفتم، با اشتیاق به سینمای مستند پناه می‌بردم. او با بودجه‌های اندک این حوزه روبرو بود، اما اصرار بر ماندن در این مسیر را نشانه‌ی عشق عمیق به این گونه دانست.

سینمای مستند در ایران، برخلاف سینمای داستانی، چالش‌های توزیع و بازگشت سرمایه را با سختی مضاعف تجربه می‌کند. اگر در آثار داستانی، اکران در سراسر کشور و حضور در جشنواره‌های بین‌المللی مسیر‌های سخت پس از تولیدند، در مستند‌سازی نیز رسیدن به مخاطب با امکانات محدود، مسیری است پر از مشقت و هم‌زمان سرشار از خاطره. حق‌گو این واقعیت را با بیانی مصور تشریح کرد و بر نگاه آرمانی خود به این حوزه صحه نهاد.

تجلیل از منوچهر مشیری، نام دیگر جاودانه‌ی مستند ایران، با پخش ویدیویی و حضور محسن استادعلی و سعید رشتیان محقق شد. مشیری با سادگی و صمیمیتی که ویژگی‌ی اوست، گفت بسیار خوشحالم که امروز جمعی را می‌بینم که خاطرات زیادی باهم داریم. حرف زیادی برای گفتن ندارم، فقط آمدم که به همه شما ابراز ارادت کنم. این کلمات کوتاه، عمق پیوند‌های غیر‌رسمی میان نسل‌های مستندسازان را آشکار ساخت.

در پایان، آرش اسحاقی و مهرداد زاهدیان نشان نقره‌ی جشن را به حامد شکیبانیا، رئیس سیزدهمین دوره، اهدا کردند. مراسم با حضور چهره‌های سرشناس نظیر پدرام اکبری، هما کیا، ارد زند، مرتضی رزاق‌کریمی، مهوش شیخ‌الاسلامی، علی همراز، علیرضا زحمت‌کش، سعید رشتیان، علی تک‌رستا، مرتضی پایه‌شناس، محمد طیب، مسعود سفلایی، علیرضا حسینی، هومن مرادی کرمانی، محسن استادعلی، پریسا عشقی، فرزاد اکتسابی، می‌نا قاسمی‌زواره، کتایون جهانگیری، فرح زارع، الهام آقالری، محدثه واعظی‌پور، بابک بهداد، جواد وطنی، گیسو آزادروش، محسن سخا، مهدی قربان‌پور و مرتضی جذاب، به پایان رسید. این گردهمایی، نه تنها تجلیل از پیشینیان، بلکه ی برای تداوم مسیر مستند‌سازی مستقل در ایران بود.