مصاحبه امانیزاده: عدم امنیت شغلی و ورود بیضابطه، دو معضل اصلی صنف پشتیبانی تولید سینما

به گزارش خبررسان، مجید امانیزاده رئیس هیئت مدیره انجمن مدیران تهیه و پشتیبانی تولید سینما در گفتگویی مفصل با خبرنگار مهر، لایههای پنهان یک بحران ساختاری را آشکار کرد که سالهاست ریشه در بدنه این صنف دامن زده است. نکتهای که بلافاصله توجه را به خود جلب میکند، این نیست که مشکلات جدیدی پیش آمده باشد، بلکه تداوم و تشدید روندی است که با افزایش حجم تولیدات سینمایی، ابعاد مخوفتری یافته است.
امنیت شغلی، کلمهای است که امانیزاده بارها بر زبان میآورد و آن را مادر تمام مسائل میداند. وی با استناد به تجربههای میدانی توضیح میدهد که وقتی فردی نمیداند فردا در پروژهای حضور خواهد داشت یا خیر، طبیعتا نمیتواند برنامهریزی طولانیمدت داشته باشد و این بیاطمینانی، مستقیما بر کیفیت کار و تعهد حرفهای تاثیر میگذارد. در گذشته یک فیلم با چهل نفر بسازنده میشد، اما امروز پروژههایی وجود دارد که بیش از صد و بیست نیروی پشتیبانی تولید در آنها فعال هستند. این انفجار جمعیت، بدون وجود های دقیق غربالگری، زمینۀ ورود افرادی را فراهم آورده که نه تجربه دارند، نه تخصص، و تنها با واسطه یا آشنایی، در یک پروژه حضور یافته و بلافاصله خود را مدیر یا دستیار معرفی میکنند.
وضعیت معیشتی اعضای انجمن، جنبهای دیگر از این معما است که کمتر در عناوین خبری نمایان میشود. امانیزاده از همکارانی میگوید که برای پرداخت اجارهبها یا هزینههای درمان دچار سختی شدهاند. افزایش بهای بیمههای تکمیلی نیز موجی از انصراف را به دنبال داشته تا تعدادی از نیروهای باتجربه، از چتر حمایتی خارج شوند. تجربه نشان داده که سالانه یکی یا دو نفر از کسانی که پوشش بیمهای خود را از دست دادهاند، با حوادث یا بیماریهای سنگین روبرو میشوند و در لحظات بحرانی، هیچ پشتیبان مالی ندارند. این واقعیت تلخ، الزاما نباید تنها آمار باشد، بلکه باید زنگ خطر برای سیاستگذاران محسوب گردد.
در میانه این مسیر، تغییر نام انجمن از مدیران و دستیاران تدارکات به مدیران تهیه و پشتیبانی تولید اتفاقی نبود که تنها در اسناد اداری ثبت شود. این تحول، تلاش دو ساله و نیم برای ارتقای جایگاه حرفهای نیروهایی بود که بخش قابلتوجهی از بودجه فیلم را مدیریت میکنند، اما همچنان با برچسب تدارکاتچی معرفی میگردند. اعتراض خانه سینما و درخواست بازگشت به نام پیشین، نشاندهنده تضاد بین نگاه سنتی و ضرورت مدرنسازی تعریفهای شغلی در سینمای ایران است.
انجمن با حدود پانصد عضو فعلی، سدیدی در برابر پذیرش بیرویه اعضا جدید برقرار داشته است. اساسنامه مانع رد درخواستهای قانونی نمیشود، اما در پنج سال گذشته تنها کسانی پذیرفته شدهاند که صلاحیت حرفهایشان از سوی همکاران تأیید گردیده و مدارک عدم سوءپیشینه کامل است. در موارد استثنایی، برای اعضا یا خانوادههای مبتلا به بیماریهای خاص، راهکارهای انسانی پیش گرفته شده است. این تعادل مدیریت سختگیرانه و انعطافپذیری انسانی، مدل مدیریتی است که در دیگر اصناف کمتر دیده میشود.
اتهامات احتمالی درباره دریافت مابهالتفاوت در معرفی بازیگران، به صراحت رد شده است. امانیزاده تأکید میکند که انتخاب بازیگر در اختیار تهیهکننده و گروه کارگردانی است و هیچ تداخلی با وظایف مدیران تهیه و پشتیبانی تولید ندارد. با این حال، در حوزه اجاره لوکیشن یا تأمین خدمات، حساسیت بالا وجود دارد و هرگونه تخلف اثباتشده، با تعلیق یا لغو عضویت مواجه خواهد شد. اتمام حجت با اعضا در این زمینه، نشاندهنده اراده جدی برای پاکسازی محیط کار است.
در جمعبندی این گفتگو، پیامی بیواسطه به سمت نهادهای تصمیمگیرنده ارسال شده است نیروهایی که استخوانبندی تولیدات سینمایی را شکل میدهند، نباید در حاشیه قرار گیرند. بهبود شرایط اقتصادی، تضمین امنیت شغلی، و رسمیتشناختن جایگاه حرفهای مدیران تهیه و پشتیبانی تولید، نه یک مطالبه یک، بلکه یک ضرورت برای حفظ کیفیت و تداوم سینمای ایران است. امید است که با همافزایی اصناف، خانه سینما و سازمانهای مربوطه، مسیری از شفافیت و عدالت باز شود که در آن، تجربه و تخصص، معیار اول و آخر حضور در صحنه باشد.