«دوکوه ادبیات» و رسالت تلویزیون در بازآفرینی ادبیات دفاع مقدس
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبررسان از تنسیم، در دنیای امروز ادبیات دفاع مقدس همچنان جایگاه اختصاصیای در فرهنگ ایران دارد. با این حال، تعداد زیادی از ظرفیتهای این حوزه تا به امروز مغفول ماندهاند و بهطور کامل در آثار مکتوب و رسانهای نمایان نشدهاند. برنامه «دوکوه ادبیات» در تلاش است تا با معارفه این ظرفیتها و زمانها، نگاه تازهای به ادبیات دفاع مقدس از دیدگاه استانی و بومی داشته باشد. ابوالفضل محمدباقر، تهیهکننده این برنامه، در یک گفتوگوی مفصل در مورد اهداف، روال تشکیل و تفاوتهای آن با دیگر برنامهها سخن گفته است. او بر لزوم دقت به نویسندگان بومی و حمایت از آنها برای شکلگیری آثار تازه در این حوزه اصرار دارد.
اهمیت تمرکز بر ادبیات بومی در تلویزیون
ابوالفضل محمدباقر، تهیهکننده برنامه «دوکوه ادبیات»، در مورد اهمیت و لزوم تشکیل برنامهای با این محتوای در تلویزیون به خبرنگار تسنیم گفت: این برنامه به بازدید آثار تولیدشده در حوزه دفاع مقدس با محوریت کتاب و ادبیات پایداری پرداخته است. از آغاز جنگ تحمیلی تا امروز، نزدیک به بیست و یک هزار عنوان کتاب در عرصه دفاع مقدس منتشر شده است؛ در حالی که نزدیک به یک میلیون خانواده ایرانی بهطور مستقیم دچار جنگ بودهاند و تعداد شهدا به نزدیک به دویست و بیست هزار نفر و جانبازان نیز بسیار زیاد است. خوشبختانه، والدین شهدا تا به امروز در میان ما حضور دارند و مجموع این افراد به همان یک میلیون خانواده دچار جنگ میرسد. با دقت به این مسئله، در هر استانی که دچار جنگ بوده، ظرفیتهای بسیار زیادی وجود دارد که متأسفانه دقت کافی به آنها نشده است.
🔗 بیشتر بخوانید: تئاتر پداگوژیک: ابزاری برای شناخت و ارتباط
خوزستان؛ نماد ظرفیتهای مغفولمانده
او گفت: به عنوان مثال، هشتاد درصد شهدای جنگ از استان خوزستان بودهاند، خطهای که سهم بزرگی از بار جنگ را بر دوش داشت و خاطرات بیشماری در خود دارد، اما تنها صد و هفتاد کتاب در این عرصه منتشر شده است.
فرار از پایتختزدگی و حرکت به سمت مرکززدایی
محمدباقر در ادامه گفت: مقصد مهم ما در تشکیل «دوکوه ادبیات» دقت به ظرفیتهای مغفولمانده دفاع مقدس است. این برنامه بهگونهای طراحی شده که از هر استان یک نویسنده ادبیات دفاع مقدس دعوت میشود تا ظرفیتهای استان خود را معارفه کند. رویکرد برنامه بر این است که دقت به تهران در این عرصه کافی بوده و باید از پایتختزدگی فاصله گرفته و به مرکززدایی دقت کنیم.
🔗 بیشتر بخوانید: مستند «آخرین زنگی زمانه» از شبکه یک سیما پخش میشود
تهیهکننده این برنامه تصریح کرد: ما معتقدیم نباید بخش اعظم بودجه تشکیل آثار ادبی دفاع مقدس صرف تهران شود. اگر این گرایش به تمرکز در تهران کاهش یابد و منابع به استانها منتقل گردد، هر استان میتواند ظرفیتهای خود را شناسایی کرده و برای خود در حوزه ادبیات دفاع مقدس تصمیمگیری کند و به نویسندگان بومیاش دقت کند. در حالی که تعداد کتابها زیاد است، اما سهم کتابهایی که بهطور رسمی شناخته شدهاند، بیشتر مربوط به شهدای شاخص است. در حالی که خاطرات دیگر شهدا نیز قابل دقت است و والدین آنان میتوانند راویان موثری برای معارفه این شهدا به جامعه باشند. به همین دلیل، ما به ادبیات استانی در سطح ملی پرداختهایم، چرا که دفاع مقدس در حقیقت امری ملی بوده است.
روال اجرایی برنامه: از باغموزه تا شهرستانها
او گفت: در هر قسمت، تلاش کردیم با همکاری بنیاد نگهداری آثار و حوزه هنری، نویسندگان نقل (که امکانپذیر وابسته به این سازمانها نباشند) را از هر استان انتخاب و به برنامه دعوت کنیم. علاوه بر این، به شهرستانها نیز سفر کرده و با نویسندگان دیگر و راویان جنگ مباحثه کردهایم.
🔗 بیشتر بخوانید: پخش زنده دعای عرفه از شبکه های تلویزیونی_خبررسان
محمدباقر در مورد روال تشکیل برنامه گفت: ابتدا نویسنده مورد نظر به لوکیشن باغموزه دفاع مقدس در تهران دعوت میشود. سپس خودمان به شهرستان سفر کرده و با دو نویسنده بومی دیگر و یک راوی جنگ گفتگو میکنیم. این افراد صدمهشناسیهایی انجام دادهاند که شامل مشکلات نشر، دلایل افت کتاب و افت علاقه مردم به کتابخوانی، و ظرفیتهای هر استان است که تا به امروز بهطور کامل مورد دقت قرار نگرفتهاند. همه این تلاشها به منظور معارفه ظرفیتهای مغفولمانده است.
تفاوت با برنامههای پیشین: تمرکز بر “مغفولماندهها”
وی در آخر افزود: این برنامه با دیگر برنامههای مشابه تفاوت دارد. در برنامههای قبلی احتمالاً ظرفیتهای دفاع مقدس بازدید شده باشد، اما در «دوکوه ادبیات» به ظرفیتهای مغفولمانده ادبیات دفاع مقدس پرداختهایم. ما در این برنامه میگوییم که در برخی مناطق اتفاقات مهمی رخ داده است که به آنها دقت نشده است و همچنان زمانهایی برای نوشتن کتاب یا ساخت فیلم وجود دارد.
محمدباقر خاطرنشان کرد: مقصد ما این است که نویسندگان علاقهمند به حوزه دفاع مقدس را شناسایی و آموزش دهیم تا بتوانند بخشی از این آثار را مکتوب کنند و به ثبت برسانند.