دگردیسی در خودروها؛ چگونه جهان از تک‌سوختی فاصله گرفت؟

به گزارش خبررسان، کشورهای مختلف بر اساس ظرفیت‌های بومی خود به دنبال راه‌حل‌هایی برای کاهش وابستگی به تک حامل سوخت هستند. رامین ستوده، کارشناس ارشد اقتصاد انرژی، معتقد است که تنوع‌بخشی به سبد سوخت دیگر یک گزینه نیست، بلکه یک ضرورت حیاتی برای امنیت ملی و ثبات اقتصادی است.

وی در تحلیل خود به کشورهای پیشرو جهان اشاره کرد و گفت: برزیل با اتکا به کشاورزی قوی خود به سمت سوخت‌های زیستی حرکت کرده است. سوئد با وضع مالیات بر کربن و چین با برقی‌سازی و توسعه هیدروژن، استراتژی‌های خود را برای کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی دنبال کرده‌اند.

ستوده با اشاره به تجربه برزیل گفت: این کشور پس از شوک‌های نفتی دهه ۱۹۷۰، برنامه ملی اتانول را با محوریت نیشکر آغاز کرد. اما نقطه عطف برزیل در سال ۲۰۰۳ با معرفی فناوری خودروهای سوخت انعطاف‌پذیر رقم خورد. این فناوری به رانندگان اجازه داد بدون دغدغه، هر ترکیبی از بنزین و اتانول را مصرف کنند و امروز بیش از ۸۰ درصد خودروهای سبک فروخته‌شده در این کشور از این فناوری بهره می‌برند.

وی همچنین به مسیر متفاوتی که کشورهای اروپایی پیموده‌اند اشاره کرد و گفت: سوئد از ابزارهای سخت‌گیرانه مالیاتی و توسعه اقتصاد چرخشی استفاده کرده است تا سوخت‌های فسیلی را تا سال ۲۰۴۵ به طور کامل حذف کند. سوئد یکی از بالاترین نرخ‌های مالیات بر کربن را در جهان وضع کرده که مصرف بنزین و گازوئیل را غیرتوجیهی می‌کند و در مقابل، کلان‌شهرهای خود را به سیستم‌های تولید بیوگاز از زباله و فاضلاب مجهز کرده است.

ستوده در ادامه تحلیل خود به استراتژی بزرگ‌ترین مصرف‌کننده انرژی جهان پرداخت و گفت: چین به دلیل محدودیت منابع کشاورزی برای تولید سوخت زیستی، مسیر متفاوتی را انتخاب کرد و روی برقی‌سازی ناوگان حمل‌ونقل و توسعه هیدروژن تمرکز کرد. دولت چین با اعطای مشوق‌های مالیاتی و حذف فرآیندهای طولانی شماره‌گذاری برای خودروهای برقی، بازار عظیمی ایجاد کرد؛ به‌طوری‌که امروز نه‌تنها بزرگ‌ترین بازار خودروهای الکتریکی دنیاست، بلکه در زمینه تولید باتری نیز بی‌رقیب است و برای حمل‌ونقل سنگین نیز سرمایه‌گذاری سنگینی روی هیدروژن سبز انجام داده است.

وی در بخش دیگری از اظهارات خود با تأکید بر مدل‌های نظارتی در قاره آمریکا گفت: کالیفرنیا با وضع قانون استاندارد سوخت کم‌کربن (LCFS) تولیدکنندگان را موظف کرد تا شدت کربن سوخت‌های خود را سال به سال کاهش دهند. این سیاست موجب شد تا بخش خصوصی را به طور خودکار به سمت سرمایه‌گذاری در ایستگاه‌های شارژ برقی و توزیع سوخت‌های کم‌کربن حرکت کند.

ستوده در پایان خاطرنشان کرد: تنوع‌بخشی به سبد سوخت، قطعات یک پازل به‌هم‌پیوسته است و نمی‌توان بدون اصلاح قیمت‌ها، بدون اعطای مشوق برای خودروهای کم‌مصرف و برقی، و بدون توسعه هم‌زمان زیرساخت توزیع سوخت‌های جایگزین، انتظار موفقیت داشت. کشورهای موفق ابتدا پتانسیل‌های بومی خود را شناسایی کردند، سپس قوانین پایداری چون استانداردهای کربن‌زدایی وضع کردند و در نهایت بخش خصوصی و مردم را با مشوق‌های هوشمندانه همراه ساختند؛ الگویی که ما نیز باید برای خروج از بحران ناترازی سوخت به کار بگیریم.