جشن سپاس: جشنوارهای بیویژه در پرتو افزایش بیرویه مراسمهای سینمایی

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبررسان از تنسیم، سینما تنها با برگزاری جشنها، دورهمیها و جشنوارههای متعدد نجات نمییابد. همانگونه که توزیع جوایز نیز نمیتواند بهتنهایی مسیر پرورش بازیگر خوب، کارگردان و فیلمنامهنویس حرفهای و تهیهکننده کاربلد و توانمند را هموار سازد.
با این حال، ما همچنان به یک جشنواره ملی و بینالمللی با استانداردها و اعتبارسنجی معتبر نیازمندیم. سالها است که تمام نگاهها به فیلم فجر متمرکز بوده که در دولت جاری به دو بخش جداگانه تقسیم شده و مجدداً باید از جشنواره ملی و جشنواره بینالمللی فیلم فجر نام ببرد.
🔗 بیشتر بخوانید: کیمیایی مجدد با علی اوجی/ پوران درخشنده پروانه ساخت گرفت_خبررسان
وقتی جشن حافظ یا جشن دنیای عکس به صحنه آمد، به تدریج جایگاه خود را تثبیت کرد. قطعاً در چند سال اخیر نتوانسته همچون دوران مسئولیت علی معلم فقید، اثرگذاری قبلی را داشته باشد. جوایزی که امسال نیز حاشیهساز شدند، زمانی که «سرزمین مادری» کاندیدای تندیس حافظ بود و جوایز به «دفتر یادداشت» و «نیسان آبی» رسید.
همین روند در نشان سیفالله داد و جشن سپاس تهیهکنندگان تکرار شد. جایزه بهترین سریال کمدی به «دفتر یادداشت» رفت و مجری مؤثر زن تلویزیون «ملیکا شریفینیا» برگزیده شد!
🔗 بیشتر بخوانید: ساخت “پا به ماه” از یک سریال داستانی سختتر می بود/ قصه شوقانگیز تولد پنجقلوها_خبررسان
با احترام به این آثار، معیار و متر برگزارکنندگان جشن سپاس آشکار نیست که نشان سیفالله داد را به طیف گستردهای از هنرمندان با افکار، نگاه و اتفاقات گوناگون اهدا میکنند.
فراتر از انتقاد جدی به تعدد و تکثر این جشنوارهها، نحوه برگزاری آنها نیز مبحث سخنان است. هنگامی که تهیهکنندگان به بهانه دلسوزی دور هم جمع میشوند تا جشن سپاس یا به تعبیر بهتر یک دورهمی برای هنرمندان برگزار کنند و از زحماتشان تشکر کنند، بهتر نیست فکر ساخت یک محصول تازه با استانداردهای روز و جذابیتهای لازم را در اولویت قرار دهند.
🔗 بیشتر بخوانید: نمایشگاه جدید جلیل رسولی در آسمان فرهنگستان هنر
چرا که متأسفانه امروز نمیتوان تعداد بسیاری از فیلمهای سینمای ایران را در سبد آثار با کیفیت و استاندارد قرار داد. مصداق بارز آن حضور قابل تأمل بسیاری از فیلمهای جشنواره چهلم در بخش مسابقه سینمای ایران بود.
در میان جوایز شب قبل جشن سپاس تهیهکنندگان نیز، جوایز به تعداد زیادی از این کارهای ضعیف رسید. تفریق بین «مانی حقیقی» و «دفتر یادداشت»، یا در بخش کودک بین «نارگیل۲» و انتخاب ملینا شریفینیا به عنوان مؤثرترین مجری زن تلویزیون که مدتی است با «کودکشو» مجریگری را میتواند.
قطعاً جوایز خوبی نیز در این جشنواره اهدا شده که در نوع خود قابل تقدیر است. از دقت در ایفای نقش علیرضا کمالی در «پوست شیر» و چند اثر تاثیرگذار دیگر تا تقدیر از یک عمر فعالیت شهاب حسینی.
اما در کنار این موارد، باید به این نکته نیز اشاره کرد که جامعه صنفی هنرمندان — تهیهکنندگان، کارگردانان، بازیگران و سایر صنوف — باید همدلی و همبستگی را در دستور کار خود قرار دهند.
هنگامی که یک صنف را چند بخش میکنند و هر تهیهکنندهای گروهی را به رهبری میگیرد، شاهد بیشماری جشن، دورهمی و احتمالاً جشنوارههای آینده هستیم. برگزاری مراسم تقدیر و تشکر از هنرمندان الزامی است، اما میتوان در عین حال به اشتغال آنان و ساخت آثار فرهنگی و هنری قابل تقدیر و باارزش نیز توجه کرد.
در نهایت، تمام این دلایل زمینهساز تبدیل یک جشن بیویژه به نام سپاس میشود که اثری در پیشبرد اهداف سینما نخواهد داشت.