فلج بل در فصل پاییز؛ علائمی که با سکته مغزی اشتباه گرفته میشوند و راهکار درمانی فیزیوتراپی

به گزارش خبررسان با فرا رسیدن فصل پاییز و کاهش دما، شیوع عارضهای به نام فلج بل یا فلج عصب صورتی به شدت افزایش مییابد که بسیاری از بیماران در لحظات اول با ترس و وحشت آن را با سکته مغزی اشتباه میگیرند.
پرهام پارسانژاد دبیر انجمن علمی فیزیوتراپی ایران توضیح میدهد که بیمار صبح هنگام بیداری متوجه میشود نیمهای از صورتش فلج شده و ناگهان فکر میکند دچار سکته شده است در حالی که علت اصلی اغلب ترکیب سرماخوردگی، هوای سرد و احتمالا شرایط عصبی فرد است که زمینه را برای بروز این عارضه فراهم میکند.
تجربههای بالینی نشان میدهد که بیشتر مراجعان در مرحله اول به متخصص مغز و اعصاب مراجعه کرده و داروهای ضدالتهاب دریافت میکنند اما پس از گذشت حدود ده روز و با رجوع به فیزیوتراپیست، با اجرای برنامههای تمرینی درمانی و خدمات تکمیلی، التهاب صورت به تدریج کاهش یافته و کارکرد عضلات باز میگردد.
این مسیر درمانی نشان میدهد که همپوشانی علائم اولیه فلج بل با نشانههای سکته مغزی میتواند باعث مضیعه وقت و افزایش استرس بیمار شود در حالی که تشخیص تمایز و رجوع به موقع به فیزیوتراپی میتواند فرآیند بهبود را به شدت تسریع نماید.
پارسانژاد تأکید میکند که هدف اصلی طرح این موضوع، اطمینان بخشیدن به بیماران از اینکه فلج بل با سکته مغزی متفاوت است و فیزیوتراپیستها با دانش و مهارت لازم میتوانند در بازگشت حرکت عضلات صورت نقش تعیینکننده ایفا کنند.
آشنایی با علائم تمایزدهنده و مراجعه به موقع به متخصصان فیزیوتراپی میتواند از ترس بیدلیل جلوگیری کرده و فرآیند درمان را به مسیر صحیح هدایت نماید.
متخصصان توصیه میکنند که در صورت بروز ناگهانی فلج یکطرفه صورت، فرد بلافاصله به مرکز درمانی مجهز مراجعه کند تا از طریق بررسیهای عصبی و تصویری، تشخیص دقیق بین فلج بل و سکته مغزی انجام شود.
تحقیقات نشان میدهد که درمان ترکیبی شامل داروهای کورتیکواستروئید در روزهای اول، از جلسات فیزیوتراپی با تمرکز بر تحریک الکتریکی عضلات، ماساژ چهره و تمرینات حرکتی، بیشترین میزان بهبود را در بازه زمانی شش تا دوازده هفته فراهم میآورد.
پیشگیری از این عارضه با مراقبت از سیستم ایمنی، اجتناب از تعرض مستقیم با باد سرد، کنترل استرس و مدیریت بیماریهای مانند دیابت، میتواند خطر بروز فلج بل را به شدت کاهش دهد.
بیماران باید بدانند که صبر و تداوم در برنامه فیزیوتراپی، کلید موفقیت درمان است؛ قطع ناگهانی جلسات یا خوددارویی میتواند فرآیند بهبود را مختل کند و عوارض باقیمانده را به همراه داشته باشد.