مریم بحرالعلومی: جشنواره‌های محیط‌زیستی در ایران محدود، نیاز به فراخوان تولید و حمایت مالی

مریم بحرالعلومی: جشنواره‌های محیط‌زیستی در ایران محدود، نیاز به فراخوان تولید و حمایت مالی

به گزارش خبررسان مریم بحرالعلومی نویسنده و کارگردان و داور دومین جشنواره ملی فیلم آب به قیمت جان در گفتگو با مهر بر ضرورت گسترش جشنواره‌های موضوعی محیط‌زیستی در سینمای ایران تأکید کرد.

وی گفت موضوعاتی نظیر آب و حیوانات و مصرف منابع طبیعی و مسائل زیست‌بوم نیازمند جشنواره‌های اختصاصی هستند اما در ایران تعداد این رویداد‌ها از انگشتان یک دست فرا‌تر نمی‌رود.

بحرالعلومی با اشاره به تجربه‌های بین‌المللی افزود در کشور‌های مختلف چه با مشکلات زیست‌محیطی و چه با منابع غنی جشنواره‌های متعددی با استاندارد‌های مشخص و تبلیغات گسترده و مشارکت نهاد‌های اصلی برگزار می‌شود.

او مخالفت‌هایی که با افزایش تعداد جشنواره‌ها در ایران مطرح می‌شود را منتقدانه ارزیابی کرد و گفت این رویکرد با تجربه جهانی هم‌خوانی ندارد زیرا جشنواره‌های موضوعی می‌توانند استعداد‌های نوظهور را کشف کنند و انگیزه فیلمسازان جوان و باتجربه را برای ساخت آثار تأثیرگذار افزایش دهند.

این کارگردان ادامه داد که افزایش جشنواره‌ها در شهر‌های خارج از تهران مثبت است اما همچنان بستر‌های فرهنگی برای سینمای کوتاه و مستند کم است و نیاز به پلتفرم‌های بیش‌تری برای عرضه آثار احساس می‌شود.

بحرالعلومی از حامیان برگزاری جشنواره‌های موضوعی است و اظهار کرد که جشنواره آب به قیمت جان ظرفیت بیش‌تری برای دیده‌شدن دارد چون محل برگزاری در مرکز شهر قرار دارد و دسترسی آسان و فضای مناسب می‌زبانی مخاطبان را فراهم می‌کند.

او توضیح داد که حضور تماشاگران در چنین جشنواره‌هایی می‌تواند نقطه آغاز تجربه فیلم‌سازی برای بسیاری از افراد باشد و فیلمسازان جوان به دنبال جشنواره‌هایی هستند که با موضوع آثارشان تناسب داشته باشند.

پیشن‌هاد وی این است که در کنار فرا‌خوان دریافت آثار، فرا‌خوان تولید موضوعی نیز داشته باشند تا فیلمسازان طرح‌های خود را درباره آب ارائه دهند و کارشناسان آن‌ها را بررسی کنند و حتی حمایت مالی محدود به می‌زان پنجاه تا یکصد می‌لیون تومان انگیزه تولید را تقویت کند.

این نویسنده و کارگردان بر تفکیک فیلم سفارشی و فیلم موضوعی تأکید کرد و گفت مرز بین این دو در ایران به درستی تعریف نشده است که باعث آمیختن مفاهیم و آسیب به کیفیت آثار شده است.

تحلیل می‌انی نشان می‌دهد که عدم شفافیت در مکانیزم‌های تولید باعث شده بسیاری از موضوعات اجتماعی و سیاسی و محیط‌زیستی از جریان اصلی سینمای حرفه‌ای دور بمانند و نگاه سفارش‌محور بر دغدغه‌های مستقل فیلمسازان غلبه یافته است.

بحرالعلومی امیدوار است که تعاریف برای نسل‌های آینده روشن‌تر شود تا هر دو گروه فیلمسازان بتوانند به انتخاب و فعالیت مستقل بپردازند بدون اینکه ناچار شوند تنها سفارش‌های نهاد‌ها را بپذیرند.

در جمع‌بندی پایانی وی بیان کرد که در فرآیند داوری این دوره با فیلم‌هایی از نواحی دورافتاده و لوکیشن‌های کمتر دیده‌شده روبرو شد که دغدغه‌مندی فیلمسازان جوان را به نمایش گذاشت و این امر برای آینده سینمای کوتاه و مستند امیدوارکننده است.